I have a great admiration for sculptors. It sure is a very special procedure creating a form out of something ..vague. Especially when it comes to wood, I think it has some extra challenges.
The result though is very impressive.
If you missed my recent posts about the before and after of the Panhellenic wood sculpture symposium that happened where I live, you can check these posts:
Before: https://peakd.com/hive-194913/@katerinaramm/6th-panhellenic-wood-sculpture-symposium-in-gournes-part-1-works-in-progress
After:
https://peakd.com/photography/@katerinaramm/6th-panhellenic-wood-sculpture-symposium-in-gournes-epi-xylou-part-2-final-works
One of the artists is Mr Emmanouil Thomadakis who is the artist of this sculpture that I discovered recently out of the Municipality of Chersonissos
The title:
Cry from the Burned Forest – The Soul of the Tree
.gif)
The work “Cry from the Burned Forest,” also known as “The Soul of the Tree,” is a powerful artistic expression of humanity’s relationship with nature, the pain caused by destruction, and the need for regeneration. The sculpture depicts a tree trunk with a human form, as if crying out, a metaphor for the essence and the soul of the tree.
I will write a translation of what is written next to the artwork (created with the help of AI)
A Cry from the Burned Forest
The Soul of the Tree
This sculpture was born as a silent cry of nature.
A sign that seeks to speak
to those who are still willing to listen.
.
It depicts the trunk of a burned tree
with three peaks and a distorted branch
a symbol of forests lost to fire,
of lives interrupted,
of the deep wound humanity inflicts upon the Earth.
.
From the heart of this wounded tree
a human form emerges.
It is not separate from it.
Its feet and hands merge with the wood,
because humans and trees
share the same essence,
the same cycle of life.
.
It is the soul of the tree awakening,
the energy of nature taking human form
to send a message:
stop the fire, respect life.
.
The colors narrate a journey.
From the black of mourning,
a mark of destruction and pain,
the body turns green:
the color of hope, rebirth, the Earth’s breath.
.
Then it becomes white: purity, light, awareness.
Finally, in the open palm, pink appears
the color of life, of the heart, of compassion.
.
The gesture is simple yet powerful:
a hand extended in despair,
a hand asking for help. Turned toward us, not to accuse,
but to call us to responsibility.
.
What it seeks is not part of you.
Human and tree are one.
.
When a tree burns, our soul burns too.
When a forest dies, a part of our breath is lost.
.
But if we choose to protect,
if we choose to restore
the life we have taken back from darkness,
then green can bloom again.
.
This work is memory and warning.
An invitation to recognize the unity of nature,
to see in every trunk, in every branch, a living whole,
to understand that we are not masters,
but part of something greater.
.
Nature is not destroyed,
but it can respond.
.
From within the black of ashes,
consciousness emerges.
.
And within this consciousness
a new relationship can grow
between humanity and Earth—
a relationship of respect, responsibility, and love.
Emmanouil Thomadakis – Sculptor
*At the end of this post you will find the text in Greek, just as the sculptor expresses himself *
 |  |
|---|
This is a short video I created
https://www.youtube.com/shorts/udHhmlhWqMQ
If you are Greek, maybe you will be interested in this interview of the artist
https://www.facebook.com/reel/4111960325686610
Here is the Greek Text, as written by the artist
Κραυγή από το καμμένο δάσος
Η ψυχή του δέντρου
Αυτό το γλυπτό γεννήθηκε ως μια σιωπηλή κραυγή της φύσης.
Ένα σημάδι που θέλει να μιλήσει σε
όσους ακόμα θέλουν να ακούσουν.
Απεικονίζει τον κορμό ενός καμένου δέντρου
με τρεις κορυφώσεις και παραμορφωμένο κλαδί –
σύμβολο των δασών που χάθηκαν στη φωτιά,
των ζωών που διακόπηκαν,
της βαθιάς πληγής που ο άνθρωπος προκαλεί στη γη.
Από την καρδιά αυτού του πληγωμένου δέντρου
αναδύεται μια ανθρώπινη μορφή.
Δεν είναι ξεχωριστή από αυτό.
Τα πόδια και τα χέρια της ενώνονται με το ξύλο,
γιατί ο άνθρωπος και το δέντρο
μοιράζονται την ίδια ουσία,
τον ίδιο κύκλο της ζωής.
Είναι η ψυχή του δέντρου που αφυπνίζεται,
η ενέργεια της φύσης που παίρνει ανθρώπινη μορφή
για να στείλει ένα μήνυμα:
σταματήστε τη φωτιά, σεβαστείτε τη ζωή.
Το χρώμα αφηγείται ένα ταξίδι.
Από το μαύρο του πένθους,
σημάδι καταστροφής και πόνου,
στο σώμα γίνεται πράσινο:
το χρώμα της ελπίδας, της αναγέννησης, της ανάσας της γης.
Μετά γίνεται λευκό: αγνότητα, φως, συνείδηση.
Τέλος, στην ανοιχτή παλάμη, εμφανίζεται το ροζ:
το χρώμα της ζωής, της καρδιάς, της συμπόνιας.
Η κίνηση είναι απλή αλλά δυνατή:
ένα χέρι τεντωμένο, μες στην απόγνωση,
ένα χέρι που ζητά βοήθεια.
Στραμμένο προς εμάς, όχι για να κατηγορήσει,
αλλά για να μας καλέσει σε ευθύνη.
Αυτό που ψάχνει δεν είναι μέρος σου.
Ο άνθρωπος και το δέντρο είναι ένα.
Όταν καίγεται ένα δέντρο, καίγεται και η ψυχή μας.
Όταν πεθαίνει το δάσος, χάνεται ένα κομμάτι της ανάσας μας.
Αλλά αν επιλέξουμε να προστατεύσουμε,
αν επιλέξουμε να αποδώσουμε
τη ζωή που παίρνουμε πίσω από το σκοτάδι,
και το πράσινο να ανθίσει ξανά.
Αυτό το έργο είναι μνήμη και προειδοποίηση.
Μια πρόσκληση για αναγνώριση της ενότητας της φύσης,
να δούμε σε κάθε κορμό, σε κάθε κλαδί, ένα ζωντανό όλον,
να καταλάβουμε ότι δεν είμαστε κύριοι,
αλλά μέρος ενός μεγαλύτερου όλου.
Η φύση δεν καταστρέφεται,
αλλά μπορεί να ανταποδώσει.
Μέσα στο μαύρο της στάχτης,
αναδύεται η συνείδηση.
Και μέσα σ’ αυτή τη συνείδηση
μπορεί να φυτρώσει μια νέα σχέση
μεταξύ ανθρώπου και γης –
μια σχέση σεβασμού, ευθύνης και αγάπης.
Εμμανουήλ Θωμαδάκης – Γλύπτης
Thank you for your time! We need hope in our hearts