Gdybym mogła nadać Japonii inny przydomek niż „Kraj Kwitnącej Wiśni”, to byłaby to jakaś nazwa związana z zamkami, których jest tu mnóstwo. Są okazałe i zachowane w dobrym stanie. Widziałam je w każdym odwiedzonym mieście. Japończycy dbają o swoje dziedzictwo z charakterystycznym dla nich zwracaniem uwagi na szczegóły. Nie ważne, czy jest to drzewko bonsai, czy ogromny budynek. I jedno i drugie jest zadbane i otoczone doskonałą opieką.
Do zamku w Kanazawie wchodzi się przez potężne bramy, pokryte charakterystycznym "rurkowatym" dachem.
Japońskie zamki mają zazwyczaj ciemne dachy, ten natomiast jest biały. Wiecie może czemu tak się dzieje? Otóż dachówka jest pokryta ołowiem. Na początku była czarna, ale w wyniku działania dwutlenku węgla jej kolor zmienił się na biały. Światło pogłębia efekt i dachówka wygląda na jaskrawo białą. Nie wiadomo, dlaczego przy budowie dachu zastosowano ołów. Być może chodziło o efekt estetyczny, albo ze względu na ciężar - dach pokryty ołowiem jest lżejszy.
W Kanazawie pierwsza brama Ichi-no Mon, o szerokości 4,7 metra i wysokości 7,4 metra została zbudowana z drewna brzostownicy japońskiej oraz obito ją mocnymi elementami (wyglądającymi na stalowe, ale pewnie wykorzystano inny materiał). Przypominała mi szafę pancerną. W przeszłości stanowiła znakomitą ochronę przez wizytami potencjalnych wrogów.
Zamek zwiedzało wielu japońskich uczniów, ubranych w szkolne mundurki i charakterystyczne żółte czapki.
Podobały mi się drewniane tabliczki z opisem zabytków. Na szczęście oprócz japońskich napisów, były też angielskie.
Ach, te dorodne, japońskie iglaki!
Historia zamku Kanazawa rozpoczyna się w 1546 roku. Wtedy wybudowano tu klasztor Kanazawa Mido, a w 1580 roku rozpoczęła się w tym miejscu budowa zamku. Stało się to za sprawą jednego z najbardziej znanych władców Japonii Ody Nabunaga. Następnie zamek został przekazany w ręce jednego z zaufanych generałów Ody Nabunagi - generała Maedy Toshiie i przez 14 kadencji mieszkali tam członkowie jego rodu. W 1888 roku zamek został zniszczony na skutek pożaru. Te części zamku, które nadawały się do użytku były w kolejnych latach wykorzystywane w celach wojskowych. W 1995 roku z pozostałości zamku korzystał kampus Uniwersytetu Kanazawa. A dzięki temu, że roku 2001 odbudowano część zamku, z dbałością o odtworzenie pierwotnego wyglądu, został on udostępniony dla zwiedzających.
Zewnętrzne ściany zamku tworzą kwadratowe płytki połączone gipsem. Nazywa się je Namo Kabe, co oznacza ściany ogórka morskiego. Gdy wpiszecie sobie tą nazwę w google, ukażą się Wam zwierzęta pokryte wieloma plamkami. Z wyglądu przypominają duże ogórki. W ścianie znajdowały się ukryte kernele, czyli
występy w zwieńczeniu murów obronnych z prześwitem ułatwiającym strzelanie.
Źródło: sjp.pl
W czasie bitwy można było przez nie strzelać.
